عمومینکاتی که بایستی در مورد زبان برنامه نویسی بدانید

زیرساخت اینترنت چگونه کار میکند؟

اینترنت مجموعه ای جهانی از شبکه های بزرگ و کوچک است. این شبکه های به روش های متفاوت و متعدد به یکدیگر متصل می شوند تا پیکره ای واحد به نام اینترنت را شکل دهند.

مقدمه ای بر زیرساخت اینترنت

یکی از بزرگترین نکته ها در خصوص اینترنت این است که در واقع هیچ کسی مالک آن نیست. اینترنت مجموعه ای جهانی از شبکه های بزرگ و کوچک است. این شبکه های به روش های متفاوت و متعدد به یکدیگر متصل می شوند تا پیکره ای واحد به نام اینترنت را شکل دهند.

از سرآغاز آن در سال ۱۹۶۹ اینترنت از چهار کامپیوتر میزبان به ده ها میلیون کامپیوتر رسیده است. با اینکه کسی مالک اینترنت نیست ولی این مسئله بدین معنی نیست که از آن به روش های مختلف نگهداری و مراقبت نمی شود. The Internet Society گروهی غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد که به تشکیل سیاست ها و پروتکل هایی که تعیین کننده چگونگی استفاده و تعامل ما با اینترنت هستند، نظارت می کند.

در این مقاله شما درباره ساختار زمینه ای و پایه اینترنت خواهید آموخت. شما در خصوص سرویس دهنده های نام(DNS)، نقاط دسترسی به شبکه(Network Access points) و ستون فقرات(Backbones) خواهید آموخت.

سلسله مراتب شبکه اینترنت

هر کامپیوتری که به اینترنت متصل شده است بخشی از یک شبکه است، حتی کامپیوتری که در خانه شما وجود دارد. برای مثال ممکن است شما از طریق یک مودم که یک شماره ای محلی را می گیرد به یک تهیه کننده سرویس اینترنت(ISP) متصل شوید. در محل کار، ممکن است شما بخشی از یک شبکه محلی(LAN) باشید، اما به احتمال خیلی زیاد هنوز به واسطه یک ISP که شرکت شما با آن قرارداد بسته به اینترنت متصل می شوید. وقتی شما به ISPتان متصل می شوید بخشی از شبکه آنها خواهید بود. سپس ISP  به یک شبکه بزرگتر متصل شده و بخشی از شبکه آنها می شود. به سادگی می توان گفت که اینترنت شبکه ای از شبکه هاست.

بزرگترین شرکتهای ارتباطی ستون فقرات مختص خود را دارند که به این وسیله به نواحی دیگر متصل می شوند. در هر ناحیه، هر شرکت یک POP(Point of Presence) دارد. POPها محلهایی هستند که کاربران محلی اغلب از طریق شماره تلفن یا خط اختصاصی  به شبکه شرکت دسترسی دارند. نکته شگفت انگیز اینجاست که یک شبکه کنترل کننده سراسری وجود ندارد. در عوض چند شبکه بلندمرتبه(high-level) وجود دارند که از طریق Network Access Points یا NAPها  به هم متصل هستند.

مثالی از شبکه اینترنت

تصور کنید که شرکت الف یک ISP بزرگ است. در هر شهر بزرگ، شرکت الف یک POP دارد. در هر شهری POP، یک قفسه(rack) پر از مودم هایی است که مشتریان ISP از طریق شماره گیری به آن وصل می شوند. شرکت الف خطوط فیبرنوری را برای ارتباط POPها به یکدیگر از شرکت تلفن اجاره کرده است.(برای مثال نقشه ارتباطی مراکز داده UUNET را ببنید.)

تصور کنید که یک شرکت ب یک ISP یکی شده است(corporate). شرکت ب ساختمان های خیلی بزرگ را در شهرهای بزرگ می سازد و شرکتها ماشین های سریس دهنده شان را در این ساختمان ها مستقر می کنند. شرکت ب به حدی بزرگ است که خطوط فیبرنوری خودش را بین ساختمانهایش ایجاد می کند بنابراین تمامی آنها به هم متصل هستند.

به این ترتیب تمام مشتریان شرکت الف می تواند با هم ارتباط داشته باشند و تمام مشتریان شرکت ب نیز همینطور. ولی راهی برای ارتباط بین مشتریان شرکت الف و ب وجود ندارد. بنابراین شرکت الف و شرکت ب هر دو توافق می کنند تا به NAPها که در شهرهای مختلف مستقر هستند متصل شوند و به این طریق ترافیک بین دو شرکت از طریق شبکه های NAPها تبادل می شود.

در اینترنت واقعی ، بسیاری از تهیه کنندگان بزرگ اینترنت از طریق NAPهای شهرهای مختلف با هم مرتبط می شوند و تریلیون ها بایت اطلاعات در شبکه های مستقل در این محل ها تبادل می شوند. اینترنت مجموعه ای از شبکه های مجتمع عظیم است که بر اساس توافق در NAPها به هم پیوسته اند. بدین ترتیب که هر کامپیوتری در اینترنت به یکدیگر متصل هستند.

عملکرد یک مسیریاب اینترنت

تمامی این شبکه ها متکی به NAPها ، ستون های فقرات و مسیریاب ها هستند تا با یکدیگر در ارتباط باشند. چیزی که در خصوص این رویه باورنکردنی است این است که تنها در کسری از ثانیه پیامی از کامپیوتر شما خارج می شود و از طریق چندین شبکه نیمی از دنیا را می پیماید و به کامپیوتر دیگر می رسد.

مسیریاب ها، مسیری را که اطلاعات از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر می پیمایند را تعیین می کنند. مسیریاب ها کامپیوترهای خاصی هستند که پیام شما و کاربران دیگر را از طریق هزاران گذرگاه برای رسیدن به مقصد سرعت می بخشند. یک مسیریاب دو وظیفه جداگانه ولی مربوطه به هم را برعهده دارد:

* مطمئن می شود که اطلاعات به جاهایی که نیاز نیست نمی روند. این مسئله بسیار مهمی است که مقادیر بسیار زیاد اطلاعات ارتباطات دیگر را مسدود نکنند.

* مطمئن می شود که اطلاعات به مقاصد تعیین شده رسیده اند.

در اجرای این دو وظیفه و در جهت تبادل اطلاعات بین دو شبکه استفاده از یک مسیریاب بسیار مفید واقع خواهد بود. به طوری که یک مسیریاب، دو شبکه را به هم متصل می کند و اطلاعات را از یکی به دیگری انتقال می دهد. همچنین شبکه ها را از یکدیگر محافظت می کند و از انتقال اطلاعات غیرضروری از یک شبکه به شبکه دیگر جلوگیری می کند. بدون درنظر گرفتن اینکه چند شبکه به هم متصل شده اند، بهره برداری و عملکرد پایه مسیریاب همیشه به یک صورت است. از آنجا که اینترنت شبکه عظیمی است که از ده ها هزار شبکه کوچک تشکیل شده، استفاده از مسیریاب کاملا ضرورت است.

ستون فقرات اینترنت

National Science Foundation(NSF) با اولین ستون فقرات سرعت بالا در سال ۱۹۸۷ ایجاد شد که به NSFNET معروف شد. که آن یک خط T1 بود که به ۱۷۰ شبکه کوچک تر تقسیم شده بود و با سرعت ۱.۵۴۴مگابیت در ثانیه عمل می کرد. IBM، MCI و Merit با NSF مشغول به کار شدند تا ستون فقرات را ایجاد کنند و در سال بعد آن را به یک خط T3(با سرعت ۴۵مگابیت در ثانیه( گسترش دادند.

ستون های فقرات به طور معمول خطوط trunk فیبرنوری هستند. هر خط trunk شامل چندین کابل فیبرنوری است که جهت افزایش ظرفیت با هم ترکیب شده اند. جهت ظرفیت فیبرنوری از OC(Optional Carrier) استفاده می کنند مثلا OC-3، OC-12، OC-48. یک خط OC-3 قابلیت انتقال ۱۵۵مگابایت در ثانیه را دارد این در حال است که OC-48  قابلیت انتقال ۲۴۸۸مگابیت در ثانیه(۲.۴۸۸ گیگابایت در ثانیه). برای مقایسه در نظر داشته باشید که یک مودم ۵۶کیلو، ۵۶۰۰۰بیت در ثانیه انتقال می دهد، از اینجا می توان فهمید که یک مودم ستون فقرات چه قدر سریع عمل می کند.

امروزه شرکت های بسیاری وجود دارند که از ستون فقرات ظرفیت بالای خود استفاده می کنند و تمامی آنها با NAPهای مختلف در ارتباط هستند. به این صورت ، هر شخصی در اینترنت، بدون توجه به اینکه در کجاست و از کدام شرکت استفاده می کند، قادر خواهد بود تا با هر شخصی بر روی کره زمین گفتگو کند. کل اینترنت توافقنامه ای غول پیکر و عریض و طویل بین شرکتها برای ارتباطات آزاد است.

URL: Uniform Resource Locator

وقتی شما صفحه وبی را باز می کنید یا ایمیلی ارسال می کنید، از یک اسم دامنه استفاده می کنید. به عنوان مثال
URL: http://www.iranhost.com از اسم دامنه iranhost.com استفاده می کند همچنانکه در نشانی ایمیل info@iranhost.com هم به کار رفته است. هر دفعه که از اسم دامنه استفاده می کنید ، از یک سرویس دهنده DNS جهت ترجمه اسم دامنه به نشانی IP بهره می برید.

نام های دامنه سطح بالا که به نام های دامنه مرتبه اول نیز معروف هستند شامل .com، .org،  .net و… می باشند. در هر دامنه سطح بالا فهرست بسیار بزرگی از دامنه های سطح دوم وجود دارند، برای مثال در دامنه سطح اول .com دامنه های سطح دوم iranhost، yahoo و microsoft وجود دارند.

هر نامی در دامنه سطح اول .com می بایست یکتا باشد و به ثبت برسد. در واقع عمل ثبت دامنه .com انجام می‌شود. سمت چپ ترین لغت، همچون www نام میزبانی است که تعیین کننده نام یک ماشین مشخص(با یک نشانی IP تعیین شده)است. به طور بالقوه یک دامنه ایجاد شده می تواند میلیون ها نام دامنه داشته باشد به شرطی که تمامی نام ها در آن نام دامنه یکتا باشند.

سرویس دهنده نام درخواست ها را از برنامه ها  یا دیگر سرویس دهنده ها می پذیرد و نام دامنه ها را به نشانی های IP نبدیل می کند. زمانی که یک درخواست وارد سرویس دهنده نام شد، سرویس دهنده نام یکی از چهار عمل زیر را انجام می دهد:

۱- در صورتی که از قبل نشانی IP را بداندبا یک نشانی IP درخواست را پاسخ می دهد.

۲- با یک سرویس دهنده نام دیگر تماس می گیرد تا نشانی IP موردنظر را پیدا کند. امکان دارد این عمل چندین مرتبه اتفاق بیافتد.

۳- ممکن است به این صورت پاسخ دهد: “من نشانی IP دامنه مورد درخواست را نمی دانم، اما این، نشانی IP سرویس دهنده است که نشانی این دامنه را دارد.

۴- ممکن است پیغام خطایی را مبنی بر اینکه دامنه موردنظر اشتباه است یا اینچنین دامنه ای موچود نیست را نمایش می دهد.

این متن خلاصه و ترجمه شده این مقاله می باشد:

http://computer.howstuffworks.com/internet/basics/internet-infrastructure.htm

به این نوشته امتیاز دهید
[Total: 1 Average: 5]

با کارت بانکی باشگاه ایران هاست پولتان به حسابتان باز می گردد.

همین حالا رایگان عضو شوید

مدیر بلاگ

مشخصات مدیر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن